Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Ρε πού ζείτε???????

Μια ματιά στις βιτρίνες των μαγαζιών θα σας....... εξοργίσει!!
Ζουν στον ολόδικό τους κόσμο, και ψάχνουν για κορόιδα! Εν μέσω της μεγαλύτερης κρίσης που έχει γνωρίσει η γενιά μας, αυτοί τον χαβά τους (γι αυτό και είναι άδεια.........μονίμως πλέον).

Ψάχνω αυτόν τον καιρό διάφορα πράγματα προκειμένω να εξοπλίσω το δωμάτιο της κόρης μας. Τσιγκούνα δεν είμαι, απλά είμαι ταπί...
Ξεκίνησα λοιπόν με τα χοντρά, πόρτα, χρώματα...... Λες και χτίζω θησαυροφυλάκιο ένα πράμα. Ρωτάω σε ένα μαγαζί με πόρτες, θέλω λέω μια πόρτα εσωτερική, την ποιο απλή που έχετε. Μπλά μπλού να μην σας τα πολυλογώ 350 ευρά. Μάλιστα λέω, μήπως έχετε κάτι οικονομικότερο? Α μπα μου λέει, μην ψάχνετε τπτ φτηνότερο λέει, αυτό είναι το οικονομικότερο μοντέλο. Α, ωραία σκέφτομαι, η κόρη μου αντί για πόρτα θα έχει ένα σεντόνι με σχοινάκι (δε ολντ φασιον γουέι...). Και τσουπ την επόμενη, μου δίνουν φυλλάδιο ενός πολυκαταστήματος με προσφορά πόρτα κάπου .... 55 ευρώ!!! Για πότε την τσίμπησα δεν μπορείτε να φανταστείτε! Και πάνω που τα είχα βάψει μαύρα, συνειδητοποιώ ότι ο προηγούμενος έψαχνε για κορόιδο, κάτι που θα ήμουν αν στην δεδομένη στιγμή είχα χρήματα να την αγοράσω χωρίς περαιτέρω έρευνα.
Τα ίδια και με τις κουρτίνες... Στο πρώτο μαγαζί μας δειγμάτισαν τα παιδικά υφάσματα, τα οποία ξεκινούσαν από 30 ευρώ το μέτρο και έφταναν στα 70. Σε συνοικιακό κατάστημα της Καλλιθέας...... Μπα λέω, ας πάω και δίπλα... Αλλά και στο διπλανό παρόμοια κατάσταση, λίγο οικονομικότερα, αλλά κάτω από 130 ευρώ για μια βουάλ κουρτίνα δεν έπεφτε. Κάπου εκεί το έριξα στο ebay μπας και βρω τπτ από εκεί, κάτι βρήκα, αλλά ήταν άραφτο και τσίμα τσίμα στις διαστάσεις, υπό σκέψη. Πάω λοιπόν σε ένα μαγαζί στην αγορά της Καλλιθέας και ως δια μαγείας, σχεδόν το ίδιο σχέδιο που ο άλλος είχε 70ευρώ, αυτός το είχε ....15 !!!!!!!!! Και σκέφτομαι ότι μια καλή κίνηση θα ήταν να πάρω ολόκληρο το τόπι και να το μεταπωλήσω στον άλλον που το πουλούσε 70, να βγάλω και το κάτιτίς μου...Τον βαράς κύριε πρόεδρε????????????? Με ένα 50 άρικο φτιάξαμε μια κουρτίνα διπλή κιόλας, ΤΕΛΕΙΑ!!!!
Φεύγοντας από εκεί, σταματάω σε μια βιτρίνα με παπούτσια -όλα πλαστικά- και βλέπω κάτι 60άρια 70άρια, έχασα την μπάλα!!!!! Α λέω!!! Όπως το άλλο (δεν λέμε μάρκα μην τους στεναχωρήσουμε, αλλά είναι πασίγνωστο μαγαζί δίπλα στην πλατεία) στην Ν.Σμύρνη πριν μια σεζόν που λέω καλά, δεν έχετε τπτ σε δέρμα? Α, λέει η κοπελίτσα, λόγω της κρίσης βγάζουμε μόνο δερματίνη για να κρατάμε χαμηλές τις τιμές.. Ποιές τιμές καλέ της λέω? Αυτό το πλαστικό πέδιλο 70 ευρώ είναι καλή τιμή? Καλή τιμή είχε αυτό και της δείχνω αυτό που φορούσα, που το πήρα 15 ευρώ!
Γι' αυτό, τα μάτια μας 1.014, γιατί μπορεί να διανύουμε περίοδο κρίσης, αλλά κοράκια υπάρχουν πολλά. Είναι στο χέρι μας να τους κάνουμε να καταλάβουν ότι τα λιγοστά μας πλέον χρήματα, τα επενδύουμε σε ότι και αν είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Από κάλτσες μέχρι ... πόρτες.  Δεν με απασχολεί η προέλευση, αρκεί να σέβονται την τσέπη μου!

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Τί είναι βία
















Μέσα στα e-mail που παίρνω καθημερινά, σήμερα έλαβα και το παρακάτω που με άγγιξε πολύ πολύ πολύ!!!
Σας το μεταφέρω αν δεν το έχετε διαβάσει ακόμα από κάπου αλλού:


"Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700 ευρώ και να μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο γραφείο του αφεντικού σου»

«Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω από τα σαράντα»

«Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν τα πας στην θάλασσα γιατί η
βενζίνη άγγιξε το 1.75 και πρέπει να κάνεις περικοπές»

«Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ για μετά από δύο μήνες και όταν πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών»

«Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις μόνος στο σπίτι μετά τις 9»

«Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις υποστεί του κόσμου
τις μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα για να μπεις σε μια σχολή και να βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος»

«Βία είναι να παρακολουθείς τα σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους, να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να τελειώνουν με ένα ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα»

«Βία είναι να πληρώνεις 1.40 ενώ περιμένεις μια ώρα ένα λεωφορείο που όταν φτάνει χωράς μόνο στα πόδια του οδηγού»

«Βία είναι να σε παίρνουν 20 τηλέφωνα την μέρα από εισπρακτικές εταιρίες επειδή καθυστέρησες την δόση του στεγαστικού»

«Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν παιδεία»

«Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς σου να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα ποσοστά του κόμματος τους ενώ εσύ αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου»

«Βία είναι
  ενώ σου ζητούν να πληρώσεις επίδομα αλληλεγγύης να διαβάζεις ότι οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και να εισπράξουν από το 1995»

Βία είναι να είσαι 45 χρονών, να δουλεύεις και να πληρώνεις μια ζωή και να καταντήσεις να ζεις από την σύνταξη των γονιών»

«Βία είναι το παραμύθιασμα από τα μέσα ενημέρωσης που συγκαλύπτουν ή αποκαλύπτουν ανάλογα με τα
deal που γίνονται κάτω από το τραπέζι και τις επιχορηγήσεις»

«Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη φορά και το όργανο της τάξεως να σου λέει μην ελπίζεται πολλά, αφού δεν ήσασταν μέσα πάλι καλά να λέτε»

«Βία είναι να σου στερούν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, να τρως τόνους τα χημικά και να σε αναγκάζουν σε σιωπή παρακρατικοί, αντιεξουσιαστές, χρυσαυγίτες , πληρωμένοι ή προστατευόμενοι από όπου και αν προέρχονται»

«Βία είναι να πληρώνεις 3 ευρώ διόδια για να διανύσεις μια απόσταση 100 χιλ και ταυτόχρονα να κάνεις τάμα στον Άγιο Χριστόφορο να φθάσεις ζωντανός»

«Βία είναι να βλέπεις όσους εμπλέκονται σε σκάνδαλα πάσης φύσεως να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να παρουσιάζονται στην δικαιοσύνη όποτε θέλουν και αν τελικά παραπεμφθούν να συνεχίζουν το έργο τους μέσα από την φυλακή»

«Βία είναι να ακούς τον Πρωθυπουργό και τους βουλευτές
  να ανησυχούν  για την βία μόνο όταν αγγίζει το δικό τους σπίτι και να ανακοινώνει επιτροπές στις οποίες ο κάθε βουλευτής θα πληρώνεται με 245 ευρώ για να παραβρεθεί στην συζήτηση»

«Βία είναι να ζεις την κάθε μέρα σαν τελευταία.
Όχι για να την ζήσεις στο έπακρο αλλά επειδή απλά δεν ξέρεις τι θα υπάρχει αύριο και δεν έχεις λεφτά για μεθαύριο»

Αθηνά Π.

 Δεν θα πω ότι μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι με την ατιμωρησία, την αδιαφορία όσων μας κυβερνούν που δεν έχουν ιδέα πώς τα βγάζουμε πέρα, είναι πλέον όλα κλισέ,  αλλά θα πω ότι όπου να 'ναι θα ξεσηκωθεί όλος ο κόσμος και οι συνέπειες φοβάμαι ότι θα είναι καταστροφικές.
Ο καθένας από εμάς έχει πνιγεί πλέον να σκέφτεται τα προβλήματα του ¨μικρόκοσμού του" να ξενυχτάει ψάχνοντας να βρει λύσεις (που δεν βρίσκονται), να βρει χρήματα (που δεν υπάρχουν), ξενυχτάει ψάχνοντας να κόψει από παντού...

Εμένα πάντως μου φτάνουν πλέον 3-4 ωρίτσες ύπνου, όλες τις υπόλοιπες βραδυνές ώρες σκέφτομαι πώς θα τα βγάλω πέρα μέχρι το τέλος του χρόνου με αυτήν την κατάσταση που επικρατεί. Πάντως, αποφάσισα πως όσο περνάει από το χέρι μου, από εδώ και στο εξής δεν θα δηλώνω τπτ, θα δουλεύω μαύρα, θα κλέβω το ληστή-κράτος όσο περισσότερο μπορώ.


Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

ΦΙΛΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΝΕΑΡΑ ΣΥΖΥΓΟ

Αυτές τις μέρες τρέχω σαν τον Βέγγο... Λίγο η ανακαίνιση, λίγο κάτι χαρτιά που συμμαζεύω, λίγο το κυνήγι του αφεντικού να πάρουμε κανένα φράγκο περνάει η μέρα σφαίρα. (πού να δούλευα κιόλας, αλλά αυτά προς το παρόν δεσμεύομαι να μην τα αποκαλύψω προς τον παρόν χαχαχχα)
Γενικώς και αορίστως δλδ, γιατί όταν είσαι χωρίς ντόλαρς είναι περιορισμένες οι κινήσεις σου. Μέσα σε όλα προσπαθώ να μαγειρεύω καθημερινά κάτι σχετικά υγιεινό για να τρώει και το μικράκι μας όσο ποιο σωστά γίνεται. Όλο σκέφτομαι τί να φτιάξω να μην τα βαριέται και με την ελπίδα ότι θα ανοίξει κάαααποτε το στόμα με χαρά σπάω συνεχώς το κεφάλι μου..
Αυτό, για εμένα, είναι και πολύ μεγάλη πολυτέλεια μιλάμε!! Δεν περίμενα ποτέ μου να είμαι τόσο τακτική στην κουζίνα, όπου παρότι λάτρευα από πάντα το μαγείρεμα, το βαριόμουν, και 5 στις 10 φορές, έμπαινα στην κουζίνα για να βρω κανένα φυλλάδιο για πίτσα ή σουβλάκια να παραγγείλουμε...
Απόψε λοιπόν που λέτε, στα πλαίσια της ανακαίνισης, η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φώς το σούπερ βιβλίο: ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ !!!!!! 
Αααααα λέω, εδώ σε έχω πουλάκι μου, θα μορφωθώ!! Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι δωράκι-κληρονομιά της μαμάς μου, της οποίας της το έκαναν δώρο στον γάμο της (το '75 ???), άρα μιλάμε για αντίκα!
Εκεί λοιπόν που διαβάζω στην εισαγωγή το τετράστηλο με την ιστορία της μαγειρικής, γυρνάω σελίδα και τί να δώ? Ένας τίτλος με κεφαλαία bold γράμματα:

"ΦΙΛΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΝΕΑΡΑ ΣΥΖΥΓΟ"

σας παραθέτω απόσπασμά του (προς γνώση, συμμόρφωση και ψυχαγωγία) :
Με κόκκινο χρώμα, σας παραθέτω τις σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου διαβάζοντάς το...

Μου γράφεις ότι αύριο εισέρχεσαι εις τον συζυγικόν βίον, πλουσία εις 3 πράγματα , κατά την γνώμην μου, εις την νεότητα, την υγείαν, και την καλήν θέλησιν. (αυτά μας άφησε η τρόικα, αν και για το υγείαν επιφυλάσσομαι).Η προιξ αυτή, την οποία φέρεις είς τον σύζηγόν σου, αντικαθιστά πράγματι οποιανδήποτε άλλην (και τα σεμεδάκια τί θα τα κάνουμε?) , δύναμαι μάλιστα να είπω ότι συντελεί πολύ εις την ευτυχίαν, εαν πράγματι γνωρίζεις να επεκτείνεις την καλήν σου αυτή θέληση εις κάθε πράγμα, ιδίως εις τας φροντίδας της οικίας και προπάντων της μαγειρικής. (μάστα...) (...)
Ο σύζυγος ο οποίος επιστρέφει από το εργαστήριο ή το γραφείο του, έχει χάσει συμαντικάς δυνάμεις (γιατί άραγε? έσκαβε?), αυτό διεγείρει την όρεξη και την επιθυμία του να ανακτήσει νέας από το οικογενειακό τραπέζι.  (δεν πίνει καλύτερα ένα Red Bull να γλυτώσει και το πήγαινε-έλα?)
Φθάνει βιαστικά, κατά την ώρα του φαγητού (αλίμονο, πείνασε ο πασάκας). Εαν εύρει το τραπέζι γυμνόν (και καλά να βρει μόνο το τραπέζι γυμνό, τυχερούλης θα είναι τέτοιος που είναι) ή άσχημα στρωμένον, εαν το φαγητόν είναι κακομαγειρεμένον (καθαρά κατά την γνώμη του και μόνο, για να είμαστε ξεκάθαρες) ή εαν ομοιάζει με εκείνο που εγεύθηκε κατά τις προηγούμενες ημέρες (τον χαλάει η επανάληψη? φάε σουβλάκια τότε χρυσέ μου και φέρε μου και εμένα ένα δίπιττο), θα δοκιμάσει ευθύς εξαρχής μια δυσφορίαν (και σουβλάκια αμα φάει 3-4 δυσφορία θα νοιώσει τί νομίζει δλδ?), την οποία δεν θα εξαλείψει ένα φίλημα με όσην δήποτε τρυφερότητα και αν δωθή. μωρέ τί μας λες, ξυδάκι........

Τουτο δε δυνατόν να γίνει αφορμή δι' ένα δυσάρεστον οικογενειακό βίον (...) (τς τς τς, τί γίνεται στον κόσμο βρε παιδί μου, Τέξας γίναμε...)

Εαν έχεις μικράν κλίση προς την καλαισθησία και την κομψότητα -πράγμα το οποίο σου εύχομαι- (μάζεψέ τα και φύγε πριν σου ζητήσει και τπτ λουλούδια στο τραπέζι) θα έχεις βέβαια τραπεζομάνδηλον και πετσέτας σιδερωμένα και λευκότατα (χάρτινα κάνουν ?), πιάτα και ποτήρια απαστράπτοντα από την καθαριότητα (βρε κουτό τί λές? τα πλαστικά δεν αστράφτουννννν ε?????), καθώς και τα λοιπά επιτραπέζια σκεύη, και επιπλέον προς συμπλήρωση του ελκυστικού αυτού τραπεζιού, εν δοχείο με άνθη - οι σύζυγοι αισθάνονται μεγάλη κλίσιν προς αυτά.-Εγώ στο είπα, αυτός θα ζητήσει και λουλούδια στο τέλος, τώρα λούσου τα...)
Έπειτα να είσαι εύθυμη και γελαστή, ενδεδυμένη και κτενισμένη με κομψότητα και απλότητα (μην φας, θα κάνω γλαρόσουπα), τότε ο σύζυγος, θα καθίσει εις το τραπέζι και θα φάγει με καλή διάθεση, αυτό δεν είναι και ο ευνοϊκότερος παράγων της καλής πέψεως (στο λαιμό να σου κάτσουν παλιοσατράπη, που όλα τα θέλεις στο χέρι), - και θα επανέλθει εις την εργασία του μέχρι εσπέρας (θα τσακιστεί στα Like στο fb, μέχρι τελικής πτώσεως) χωρίς να αισθάνεται την κόπωση, αναμένων ευχαρίστως την ώρα, κατά την οποίαν θα επανεύρη το τόσον θελκτικόν και σαγηνευτικόν πλέον δι 'αυτόν οικογενειακόν τραπέζι.(μην το σχολιάσω αυτό γιατί θα γίνω κακιά...)
Α! πόσο εύκολα θα είχε λυθεί το κοινωνικό ζήτημα (ε πες τε το!!! τόσα χρόνια μας το κρατάγατε μυστικό) εαν η σύζυγος εγνώριζε να καταστήσει την οικογενειακή εστία θερμήν φωλέαν (kerosan καλή μου!!) από την οποίαν ο σύζυγος δεν θα απεσπάτο (απο τπτ πιπίνια??) δια να τρέξει εις την λέσχην ή το ξενοδοχείον (ααααααα.......είπα και εγώ πού θα τα πάει....???????? )! Ας γελάσει όποιος θέλει! (πώς σου πέρασε αυτό από το μυαλό βρέ κουτό? ποιός θα γέλαγε με αυτά τα πράγματα?) Η σωτηρία (της ψυχής?)όμως του οικογενειακού βίου, είμαι πεπεισμένη, ευρίσκεται εις τας χείρας της γυναικός, εις τας χείρας, αι οποίαι γνωρίζουν να χειρίζονται και τας κατσαρόλας.........(στο να τις πετάνε?)........


Julie Servette (ΚΑΛΕΕΕΕΕ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΑ ΕΓΡΑΨΕ????? Ου να μου χαθεί.......αυτή και τα λουλούδια της)


Ευθυμήσαμε και για απόψε.........
Καληνύχτα!! 

Απόσπασμα από τον ΟΔΗΓΟ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗΣ 
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕ
(ΠΑΝΥΓΥΡΙΚΗ ΕΚΔΟΣΙΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΕΝΗ)
ΕΚΔΟΣΕΙΣ Π.ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΟΣ Α.Ε.

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Θηλασμός, ιστορία μου γλυκιά!!!


Με αφορμή την εβδομάδα μητρικού θηλασμού (1-7/11/2011), θέλω να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου στον θηλασμό...
Ξεκίνησα να ακούω για τον θηλασμό (ή μάλλον να διαβάζω..) στο parents την περίοδο που έμεινα έγκυος, για τα οφέλη του θηλασμού κλπ. Ταυτόχρονα όμως διάβαζα και τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν θηλάζουσες μανούλες και οφείλω να πω ότι κάπως "τρόμαξα". Γιατί, λέω τώρα εγώ, θα έχεις το καινούργιο πλασματάκι αγκαλιά, δεν θα ξέρεις αν έφαγε, σιγά μην θυμάμαι πότε πόσο κλπ, πόσες βρεγμένες πάνες, πόσες κενώσεις.... Πονοκέφαλος....


Λίγο πριν γεννήσω, και κατά την διάρκεια κάποιων μαθημάτων στην "¨Φαιναρέτη", το θέμα Θηλασμός αναλύθηκε τόσο πολύ που πλέον απέκτησα την σιγουριά ότι θα θηλάσω (μαζί με την σιγουριά ότι θα γεννήσω φυσιολογικά, αλλά τέλος πάντων..), έμαθα τις σωστές στάσεις, το σωστό πιάσιμο της θηλής, τα είχα όλα όμορφα τακτοποιημένα βρε παιδί μου στο κεφάλι μου, σιγουράκι τρελό!!!

Έλα όμως που η πράξη απείχε έτη φωτός από την πραγματικότητα! Γέννησα με καισαρική με αποτέλεσμα το γάλα να κάνει μέρες να εμφανιστεί. Στο μαιευτήριο παρ' όλες τις προσπάθειές μου η Λούση αντί να πίνει όταν την έβαζα στο στήθος κοιμόταν!!! Μόνο που δεν ροχάλιζε, μιλάμε μου ερχόταν να κλάψω από την απελπισία μου! Εν το μεταξύ στο Έλενα με πίεζαν να δώσω ξένο γάλα γιατί το μωρό έχανε πολύ βάρος, δεν μας άφηναν να φύγουμε, η Λου συνέχιζε να μην πίνει ούτε το συμπλήρωμα (που αναγκαστικά έδωσα προκειμένω να μας δώσουν εξιτήριο), και αφού βρέθηκε τελικά μια παιδίατρος εκεί μέσα που είπε ότι το μωρό ήταν μια χαρά (και οι ζυγαριές-πλατφόρμες ήταν για την λαϊκή πανύγηρη, γι αυτό μας έβγαζαν άλλα αντί άλλων στις ζυγίσεις) φύγαμε για το σπιτάκι μας με μια συνταγή για συμπλήρωμα απαραιτήτως ανα 6ωρο με Απταμίλ. Λες και σου έγραφε αντιβίωση για την ίωση ένα πράμα.....

Τέλος πάντων, με την βοήθεια της μαία μας από την Φαιναρέτη, και το οκ της παιδιάτρου, σε λίγες μέρες κόψαμε και το συμπλήρωμα και θηλάσαμε αποκλειστικά.
Υπήρξαν περίοδοι που νόμιζα ότι το γάλα δεν μας έφτανε, κατάπια εκατοντάδες χαπάκια μαγιάς μπύρας κάτι που εμένα τουλάχιστον με βοήθησε πολύ, και φτάσαμε σήμερα να είμαστε ακριβώς 18 μηνών και ακόμα να θηλάζουμε!

Καλά, μιλάμε το τί έχω ακούσει που θηλάζω ακόμη, δεν περιγράφεται!! Έπρεπε να τα γράφω κάπου ρε γμτ!  Καταρχήν είναι ανεπαρκές, δεν δίνει τα απαραίτητα συστατικά στο μωρό (λαϊκιστή κοπελιά το γάλα σου είναι νερό πλέον !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!), θα γίνει βυζάκιας μέχρι να πάει σχολείο, θα "κρεμαστεί" από πάνω σου και όλα τα συναφή... Δεν ξέρουν όμως πως όσο μου τα λένε, τόσο πεισμώνω και παρατείνω την διάρκεια του θηλασμού. (αγύριστο κεφάλι .......)
Θηλάζω παντού πλέον (στην αρχή με είχε φάει το αυτοκίνητο...), αν και τώρα πίνει μόνο πρωί-μεσημέρι-βράδυ οπότε και συνήθως είμαστε στην ησυχία του σπιτιού μας. Φέτος το καλοκαίρι πάντως την τιμητική τους την είχαν οι παραλίες!! Όπου ξαπλώστρα και άρμεγμα κανονικό! Πολύ δίψα!

Ο αρχικός μου στόχος ήταν το τρίμηνο, μετά το εξάμηνο, ο χρόνος, και τώρα τα 2 έτη, και βλέπουμε...

Πάντως ακόμα το διακεδάζουμε μαμά και κόρη, έχει πολύ χαβαλέ το πρωί που με ξυπνάει και έρχεται και τραβάει τα σεντόνια, ψάχνει την πυτζάμα να βρεί το breakfast της, το βραδάκι που πριν κοιμηθεί θηλάζοντας της χαϊδεύω το μαγουλάκι και γουργουρίζει από ευχαρίστηση και τόσες άλλες υπέροχες στιγμές!!!!!!!

Θα μπορούσαν αν μιλάω ασταμάτητα για αυτή την υπέροχη εμπειρία!!

Περιμένω να μου γράψετε και εσείς την εμπειρία σας και τα σχόλιά σας!!!!!!!!!!


Θα είμαστε όλες εκεί!!!
http://www.facebook.com/event.php?eid=228418203872633



Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως 
για την πολύτιμη βοήθειά τους στο να θηλάσω αποκλειστικά
την μαία μας στην Φαιναρέτη κα.Μαρία Δάγλα, 
και την παιδίατρό μας κα.Παρασκευοπούλου.

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Κάνε ααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!

Ανυπομονούσα στην αρχή πότε θα έρθει ο 6ος μήνας να ξεκινήσουμε επιτέλους τις στερεές, γιατί καλός και χρυσός ο θηλασμός, αλλά πλέον νόμιζα ότι το στήθος μου ήταν η προέκταση του στόματος της μπουμπούς, και επιπλέον είχα την εντύπωση ότι δεν χόρταινε πια με σκέτο γάλα......

Και ο Γολγοθάς μας ξεκινάει........


Με τις ευλογίες της παιδιάτρου, αρχίσαμε τα μήλα.........
Μίλα μου για μήλα... κόκκινα, πράσινα, γλυκά, ξυνά, μέτρια, αλεσμένα νερουλά, με λίγο αχλαδάκι, με πολύ αχλαδάκι, να μην τα πολυλογώ, δεν τρώγαμε καθόλου!!!!
Κάνε ααααααααααααααααα!!!!! μπα.........................Ούτε μια μπουκιά, ούτε μια ιδέα. Ότι κατάφερνα να της βάζω στο στόμα το έβγαζε επί 2 !!! Ω ναι! Μαγική εικόνα!!
Οι μέρες περνούσαν και με τις στερεές καμία πρόοδο.
Οπότε το ρίξαμε στο ρυζάλευρο. Άλλο από εκεί... το ρυζάλευρο μας κοκκίνιζε το δέρμα στην απλή επαφή...
Πάει και αυτή η ελπίδα, βούλιαξε το καράβι των κρεμών, αλλεργία...

Κάποια στιγμή ξεπεράστηκε, αλλά και πάλι του κάκου.... η ποσότητα φαγητού μας ήταν πάντα ελάααααχιστη, και φυσικά όλη η γειτονιά συμμετείχε στις 5 αποτυχημένες προσπάθειες ημερησίως να φάμε. Έβλεπα παιδιά φιλενάδων μου να αδειάζουν το πιάτο με την κρέμα σε 5 λεπτά, άλλα ήθελαν 2 κουτάλια για τάισμα, και η δικιά μου γύρναγε το κεφάλι δεξιά και σφράγιζε το στόμα από την πρώτη μπουκιά.
Πήραμε σούπερ καθισματάκια υπερπαραγωγή (μπας και γίνει κανένα θαύμα), τα έφαγαν οι αράχνες. Βρε κουκλίτσα μου, αγάπη μου, πριγκίπισσά μου, τραγουδάκια, κουκλοθέατρο, βίντεο κλιπ με μαμούνια - ζουζούνια την μάγια την μέλισσα και ότι άλλο σε έντομο κυκλοφορεί, μπρρρρρρρρρρ, τζίφος!! Ούτε αγκαλιά γινόταν τπτ, ούτε με κυνηγητό. Το φαγητό καταλήγει σταθερά στο πάτωμα, στα ρούχα μου-της, και περιέργως η μεγαλύτερη ποσότητα του φαγητού πάντα είναι στα μαλλιά της.
Μπουφλίζουμε το πιρούνι-κουτάλι, κάνει κινήσεις με τα χέρια της προκειμένω να αποφύγει την μπουκιά που και ο ικανότερος τροχονόμος θα ζήλευε, και πάντα τα καταφέρνει...
Πού και πού τρώμε κανένα φλάς με καμία μακαρονάδα κυρίως ή τραχανα και κάτι ψιλοτρώμε. Αλλιώς, το κάθε γεύμα καταλήγει σε τσακωμό, και απαραιτήτως μπάνιο.
Ακούω στο πάρκο μαμάδες να λένε, δεν το προλαβαίνω, όλο τρώει, έφαγε ένα μήλο ένα πορτοκάλι, το αυγό του, τον χυμό του και στις 12 πεινούσε και ήθελε το μεσημεριανό του.
Ντοινγκκκκκκκκ, δεν μπορεί, εμένα το παιδί μου εκτός από το γάλα του, ήπιε λίγο πορτοκαλάδα με το ζόρι και δατς ιτ φορ δε ντέι!!
Το κορυφαίο είναι ότι, όταν είναι σε ξένο σπίτι ότι και να της δώσουν λέει Μαμ Μαμμμμμμμμμμμμ και το ξεπατώνει, κάνει λες και την έχουμε νηστική, ενώ πριν από λίγο έχω ταΐσει τον σκουπιδοτενεκέ με το ωραιότατο φαγάκι της (το οποίο ήταν του γούστου της, μέχρι σήμερα, που δεν της άρεσε...).
Τί να πω, δεν είμαι και η Βέφα βρε παιδί μου, αλλά τρώγονται (πώς αλλιώς, δεν μπορεί κάτι θα μου είχε πει το ταίρι τόσα χρόνια....).
Παρ' όλα αυτά, εγώ επιμένω και συνεχίζω να της βάζω απ' όλα στο πιατάκι της με την ελπίδα μια μέρα να τ' αδειάσει.... Πού θα πάει, κάποτε θα φάει 2-3 μέρες σερί!!!!!

(Το καλό, μου το 'κανε σήμερα, ενώ ήταν με πυρετό από εχτές, καθάρισε 2 πιάτα μακαρονάδα, 1 το μεσημέρι και ένα το βράδυ!!!!!!!!!!!!! χαχαχαχαχα, έπρεπε να το είχα τραβήξει βίντεο να το βλέπω τις άλλες μέρες !!!)



Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Σεπτέμβριος, ξεκινάμε επιτέλους τον Βρεφικό σταθμό!!!

Επιτέλους η μικρή μου θα πάει στον βρεφικό σταθμό.
Χαρά η δόλια μάνα (πού να ξερες και εσύ....), ξεκινάω να ρωτήσω τί χρειάζεται το καμάρι μου. Λίγα πραγματάκια.... Τσάντα, παγούρι, πάνες , μωρομάντηλα, χαρτομάντηλα...
Με την χαρά που λέγαμε πριν και με περιορισμένο budget λόγω κρίσης, πάμε για ψώνια.
Παθαίνω ένα μικρό σοκ όταν βλέπω την τιμή της τσαντούλας, αλλά τί να κάνω που η μικρή Λού ήδη την έχει πάρει αγκαλιά και δεν της την παίρνεις από τα χέρια ούτε με οξυγόνα (να θυμηθώ την επόμενη φορά να πάω μόνη μου πρώτα για έρευνα αγοράς!!!), μετανιώνω ήδη που δεν της πήρα αυτή που είχα δει εδώ και καιρό... Τσιμπάμε και το παγουράκι μας και έτοιμη η κυρία!!! Πάμε σχολείο......

Και από το παράθυρο του σταθμού ακούγεται κλάμα, πόνος πίκρα και οδυρμός.
Αλί Αλί και τρις αλί, οϊμέ μανούλα μου.
Αυτομάτως σφίγγεται η καρδιά μου, και σκέφτομαι ότι μάλλον έκανα λάθος. Εκείνη την στιγμή έρχονται οι δασκάλες της και την παίρνουν μέσα. Αυτό ήταν. Εκεί θα μείνω σκέφτομαι...
Αρχικά, κολλάω στον τοίχο και προσπαθώ να διακρίνω το κλάμα της μικρής μου ανάμεσα σε άλλα 10.
Αδύνατον, δεδομένου ότι όλα τα πιτσιρίκια δίνουν ρέστα....
Χώνω το κεφάλι λοξώς να ρίξω βλέφαρο στην αίθουσα, και με βλέπει........ Μέγα λάθος!!! Τώρα πλέον διακρίνω το κλάμα της ξεκάθαρα (έβαλα τα χεράκια μου και έβγαλα τα ματάκια μου).
Διακριτικά (όσο μπορούσαν) προσπαθούν να με βγάλουν έξω από τον σταθμό. Παίρνω το μυξο-ύφος μου και βγαίνω έξω. Αλλά....... χαχα, εντοπίζω το σωστό παράθυρο και στήνω καραούλι από κάτω να κρυφακούσω. Μαζί με εμένα μαζεύονται και άλλες 5-6 μανούλες με τα ίδια χαρακτηριστηκά ( είπαμε, μυξο-ύφος και αναστεναγμοί), και καθόμαστε όλες αμίλητες λες και μας βαλσάμωσαν, να ακούσουμε τί? έλα μου ντε.... Για κακή μας τύχη όμως παίρνουν και πάλι χαμπάρι, οπότε το τρελό παρεάκι διαλύεται ησύχως.
Η παραμονή την πρώτη μέρα θα είναι σύντομη, αλλά εμένα μου φαίνεται σαν μια αιωνιότητα, κολλημένη στο κινητό (ούτε για άντρα δεν έχω κάνει έτσι ) μήπως συμβεί τπτ και με πάρουν τηλέφωνο. Περιμένω με ανυπομονησία να πάει η ώρα 10.30 να πάω να την πάρω.... και ναι, έρχεται αυτή η στιγμή, που δεν το είχα φανταστεί έτσι ομολογώ (περίμενα χαρές και πανηγύρια) και μου φέρνουν το κοριτσάκι μου που τα έχει χρειαστεί ομολογουμένως, και με βουτάει από τον λαιμό "Μαμά! Μαμά"


Αχ!!!!!! Τί μάνα είμαι εγώ, που στέλνω το παιδί μου στον σταθμό (κάτεργα), και υποφέρει (τραγουδάει, χορεύει, παίζει με άλλα παιδάκια) ??????????

Τελικά ποιος χρειάζεται προσαρμογή? Το παιδί ή η μάνα?????????